"Kroz pukotinu Stvarnog"
Biografski podaci
IVAN ĐURIŠIĆ rođen je 8. oktobra 1977. godine u Podgorici. Diplomirao je slikarstvo na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju 2004. godine, u klasi prof. Dragana Karadžića. Na istom fakultetu magistrirao je 2010. godine, u klasi prof. Ratka Odalovića. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Živi i stvara u Podgorici.
Samostalne izložbe
Magistarska izložba , Cetinje 2010.
Samostalna izložba “ Sjećanja – viđenja”, JU Muzeji i galerije Podgorice , Podgorica, 2011.
Samostalna izložba, galerija Sue Ryder, Herceg Novi, 2011.
Samostalna izložba, Luštica Bay, 2015.
Samostalna izložba, Muzej pomorskog nasleđa, Tivat, Porto Montenegro, 2022.
Samostalna izložba “ Zamršena stanja”, Muzej i galerije Tivat, 2024.
Samostalna izložba , “Dekonstrukcija algoritma”, Moderna galerija”,
JU Muzeji i galerije Podgorice , Podgorica, 2024.
Samostalna izložba , “Dekonstrukcija algoritma”, Kulturni centar Bar, Galerija “ Velimir A. Leković ”, Bar, 2025.
Kolektivne izložbe u zemlji i inostranstvu:
Tradicionalne izložbe Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore
Hercegnovski zimski salon 2023/2024/2025.
Bijenale fantastike, galerija Zadužbina Ilije M. Kolarca, Beograd- Srbija, 2023.
Krugovi mediale, Moderna galerija “Jovo Ivanović” Budva, 2024.
Podgorički likovni salon, “Vrt nade” Moderna galerija, Podgorica, 2025.
Kolektivna izložba, galerija “Montenegrina”, Rijeka- Hrvatska, 2025.
Učesnik na dva Tivatska likovna salona Pean- Sindik 2024 i 2025. god
Nagrade:
Dobitnik je nagrade za najbolje studente Univerziteta Crne Gore.
Nagrada publike na Podgoričkom likovnom salonu.
Recenzije
Petrica Duletić, istoričarka umjetnosti
DEKONSTRUKCIJA ALGORITMA
Recentni ciklus koji Ivan Đurišić predstavlja nastavak je istraživanja i promišljanja prezentovanih na samostalnoj izložbi „Sjećanjaviđenja“ u podgoričkoj Modernoj galeriji 2011. godine. U periodu nakon neoromantičarske poetike u prikazu pejzaža, otvorio je novo polje istraživanja u kojem pejzaž postaje misterija, a umjetnik stvara u maniru fantastičnog i nadrealnog slikarstva.
Osobine Đurišićevih djela koje ga približavaju od fantastičnog slikarstva ka nadrealizmu su neprestano aktiviranje i reaktiviranje podsvjesnih i imaginativnih impulsa. Otkrivanjem dalekih stvarnosti snova, otkriva sakrivene strane čovjeka.
Na platnu, umjetnik prepliće stvarno i nestvarno, sintetiše i razjedinjuje, a ti procesi unutar samog umjetničkog djela otvaraju široke prostore za gledaočevu percepciju, za mogućnost dijaloga, za nove i sasvim moguće zaključke.
Naglašenom imaginacijom i senzibilitetom, Ivan otvara prostore u kojima pojmovi moguće i nemoguće, prošlo i buduće, blisko i daleko, mrtvo i živo, gube svoja suprotna obilježja i kreće se u svijetu oslobođenom svih vanjskih odnosa.
Slike su ispunjene čudesnim, nestvarnim bićima, deformisanim ljudskim i životinjskim svijetom, koji borave u isprepletanom mnoštvu neobičnih predmeta, rastinja i arhitekture, zajedno – jedni drugima nepoznati.
Ovo umnožavanje i nagomilavanje formi u suštini je vrlo pažljivo organizovano, građeno često oko stabilnih geometrijskih – mrežastih struktura.
Likovno gledano, slika se zasniva na crtežu i lazurima, podslikavanju i kontrastu tananih poteza i hrapavih površina. Modulacijama svjetlosti umjetnik koristi tonove modrozelene, zelene, oker, žute, plave, smeđe i narandžaste boje, koje, složene sa smjelošću i suptilnošću, ukazuju na dobro poznavanje slikarskog umijeća.
U razmatranju kolorističkih odlika ovih slika, izvjesno je da njihov svjetlosni efekat proističe iz smjelog slaganja i suprotstavljanja toplih i hladnih boja, dok tamne partije bliske crnoj služe kao pauza i posrednik koji daje konstruktivnu stabilnost opštoj harmoniji. Umjetnik motiv, posredstvom boje, zgušnjava u znak: u znak čovjeka i njegove sudbine, u znak egzistencijalne metafore.
Manje pikturalne jedinice složene su u „logičke“ kompozicione cjeline. Na taj način se slika zatvara kao jedinstveni znakovni sistem, više slućene nego jasno iskazane semantičke osnove.
Neočekivani, katkad neslućeni ishodi, koji prate iskrivljeni ili deformisani oblik, upućuju na utisak nadrealnih stanja. Šire, inspirativno područje ovim djelima ipak nalazimo u dubljim, arhetipskim slojevima umjetničkog bića, tačnije, u prostorima duhovnog nasljeđa.
Naizgled spontano građenje slike umjetnik, kao po pravilu, pretvara u angažovanu akciju mijenjanja značenja izdvojenog prostora u kojoj se smisao nastanka novog, trajnog djela izjednačava sa vremenski neprekinutim procesom materijalizacije stvaralačkog čina.
U samom procesu realizacije djela i u njegovoj konačnoj formi, na originalan način, ponekad čak i smišljeno apsurdno, spaja višestruke suprotnosti. Poigravajući se formalno apstraktnim elementima, neorganskim i organskim oblicima, Đurišić varira oku nedostupne mikrostrukture u predimenzioniranim odnosima koji na taj način gube vezu s realnim svijetom i, na tragu nadrealističkog razmišljanja, zadiru u sfere fantastičnog.
Sistematičnim i preciznim umnožavanjem i umrežavanjem motiva, gdje organsko na prvi pogled samostalno slijedi svoj razložni put, autor s namjerom potencira utisak nemira i iracionalne haotičnosti.
Na velikim formatima slika boje dinamično pulsiraju, prevodeći strukturu slike u trodimenzionalnost prostora i izlazeći iz zadatih površinskih okvira.
Slika postaje novi artefakt (provokacija), istovremeni spoj krajnosti: prividnog reda i stvarnog haosa (ili možda obrnuto), dio nezaustavljivog kretanja, segment realnog, nepoznatog ili konstruisanog univerzuma.
Neposrednost i otvorenost Đurišićevog umjetničkog angažmana sažima u uvjerljivoj izražajnosti dimenzije imaginarnog i misaonog, aktivira racionalne i, nadasve, senzorne potencijale koji nas pred njegovim djelima ne mogu ostaviti nimalo ravnodušnim.
Kao slikar mlađe generacije, Ivan Đurišić vrlo rano je stvorio svoj slikarski koncept koji se razvijao od fantazmagoričnog i fantastičnog prema nekoj vrsti nadrealizma, koje se u crnogorskom slikarstvu rijetko srijeće.
Podgorica, 2.10.2024.
Ljiljana Zeković, istoričarka umjetnosti
Umjetnik ne slika ono što sanja, nego sanja slikajući.
Ivan Đurišić jedan je od rijetkih crnogorskih umjetnika mlađe generacije koji radi u maniru fantastičnog slikarstva sa nadrealističkim pristupom u preobražaju stvarnosti. Riječ je o likovnom poslaniku raskošne imaginacije koji kodirani sloj svog stvaralačkog senzibiliteta nalazi u tajnama opštecivilizacijskih vrijednosti, u vakumu jednog zaustavljenog vremena, u prostoru u kojemu se virtuelno pomjeraju granice stvarnog i izmaštanog.
U svom dugogodišnjem radu, koji karakteriše neoromantičarska poetika pejzažnog slikarstva zasnovanog na harmoničnim odnosima realnih i apstraktnih formi, vođen svojim stvaralačkim nemirima, dvadesetih godina XXI vijeka napravio je prekretnicu koja je u njegovom slikarskom izrazu otvorila kompleksno polje velikih tajni razobručene i prekodirane prirode.
Ona je za njega misterija, bezdan u kojem, po principima kvantne fizike, materija i energija imaju čarobnu moć uvezivanja. Na spojnici mitskih znamenja i prirodnih karakteristika zavičajnih pejzaža, uspio je da probudi arhaične praslike. Od djelića vidljivog i nevidljivog, realnog/nadrealnog, apstraktnog/irealnog, oblikuje asocijativne forme kao znakovne i simboličke ideograme.
On uvodi posmatrača u dramatične prostore straha, nedoumica i nespokoja koje je teško dešifrovati vremenskim kodovima. Zapravo, na njegovim slikama prošlost, sadašnjost i budućnost predstavljaju vremensku kapsulu u kojoj je sve moguće.
Opustošena priroda sa okamenjenim formama: deformisanim životinjskim svijetom i ljudskim nakazama koje kao da su izronile iz paklenih prostora, okuplja jedan kataklizmički svijet, kao opomenu sadašnjosti i budućnosti.
Međutim, Ivanovo slikarstvo ima dublje značenje. Katastrofa ne pripada nekom drugom svijetu – ona je dio našeg neposrednog okruženja (Svatovi). To su pejzažni krajolici, kamene međe (Opasna livada), kuće srasle sa brdima, more, nebo, urbane cjeline koje izranjaju iz pustih mjesečevih predjela, grobovi predaka obrasli u mahovinu, paprat, čudesni biljni izdanci, stalagmiti i stalaktiti koji pripadaju praskozorju ljudske civilizacije.
Međutim, jedna forma dominira na njegovim slikama, kao mreža koja prožima i drži na okupu raznovrsne i mnogoznačne strukture figurativnih i apstraktnih formi. Riječ je o korijenima koji na ovim prostorima imaju duboko psihološko značenje i predstavljaju simbol porijekla, praizvor, izvorište i konačnost.
Mijenjajući njihov oblik i građu, metamorfozira ih u korijene-kosti. Javljaju se i u djelima poznatih nadrealista (Ernst, Dali) kroz njihovu negativnu konotaciju u slikama strahote i mraka, ali i kao vjesnici nekog novog praskozorja, kao nada koja živi u tamnim dubinama duše (Pikaso).
Podzemno i nadzemno, prouzrokovano djelovanjem prirodnih, društvenih i kosmičkih sila, potresa sliku svijeta (Svitanje). U sudaru civilizacija zemlja se otvorila i pustila na svjetlost dana jedan htonski svijet, dok na njoj istovremeno obitavaju metalne konstrukcije „sajber tehnologije“.
Apsurdna i mračna strana bivstvovanja, kalcifikati koji su promijenili izvorni izgled prirodnih oblika, provociraju našu maštu koja, zavisno od psihofizičkog karaktera posmatrača, stvara personalno obojene asocijacije.
Naime, strukture različitih oblika organskog i neorganskog porijekla sazdane su od materije koja podsjeća na eroziju krečnjaka srednjovjekovnih bogumilskih stećaka, i mnogo dalje u prošlost, na skulpturu Dama iz Elče (Alikante, Španija, V–IV vijek p.n.e.), ali i na oblike u prostoru koji otvaraju pitanja kosmičkih misterija poput Stounhendža, megalita kod Karnaka u Bretanji i monumentalnih glava na Uskršnjim ostrvima.
Ovo nas upućuje na nadahnutog umjetnika koji u vidljivim pojavama oživljava iskonske, neviđene snage prirode, formirajući svoje znake kao preduslov jednog novog stvaranja.
Polazeći od paradigme da „na spojnici mitskih znamenja i kibernetičkih simbola mjenjača mogu se probuditi arhaične praslike“ (O. B. Merin, Svijet u viziji umjetnosti), Ivan svoj tvorački sistem zasniva na gradnji i nadgradnji formi i figuracije česticama – „mikronima“ i „kalcifikatima“.
Likovna interpretacija ovog svijeta tišine i enigmatskih višeslojnosti ukazuje na umjetnika izuzetnog slikarskog nerva.
Perfekcionizam u izradi, koji se odnosi na tehnološko podslikavanje i naslikavanje (ulje na platnu), oblikuje teksture koje svakom detalju na slici daju mikrokosmičku sveukupnost (kvantne čestice).
U radu na slici počinje od crteža i lazura – sloj po sloj – iz kojih formira plastično-pikturalnu cjelinu. Bogatstvom nijansi stvara prelive svjetlosti i prožimanje prostora, dok jasan likovni jezik – sjaj i besjajnost, lazuri i hrapavost strukture, svjetlost i sutonska tama, tanani potezi, treperenje boja – izaziva jedinstven vizuelni doživljaj snage i moći prirode.
Svjetlost ima izuzetnu ulogu u definisanju fenomenološkog, predmetnog i kognitivnog sloja slike. Ona obavija i prožima bojeni sloj hladnim i toplim tonovima iz registra modrozelenih, zelenih, plavih, žutih, smeđih, oker, sivih i narandžastih nijansi i prosijava kroz formu, emanirajući melanholičnu atmosferu koja se javlja kao latentno stanje u postapokaliptičkim vizijama.
Slikarstvo Ivana Đurišića, pred kojim osjećamo nelagodu, strah, beznađe, ali i tračak nade, pripada poetici genius loci sa univerzalnim podtekstom, kojom otvara problematiku koju je do svog krešenda doveo genijalni crnogorski i svjetski umjetnik Dado Đurić.
Upravo u domenu fantastičnog slikarstva među crnogorskim umjetnicima, njegovim sljedbenicima, dostojno mjesto pripada Ivanu Đurišiću koji je samosvojnom likovnom interpretacijom uspio da u estetiku monstruoznog, infernalnog, mističnog, tajanstvenog, mračnog i nihilističkog svijeta unese personalnu notu svjetlosti i vedrine.
Dr sc. & Mag. art Nikola Marković
Savremena crnogorska umjetnička scena i njene dostupne tehnološke mogućnosti doskora nemogućih razmjera pomjeraju sve naše predstave o tome što je ono što je danas vrijedno gledanja kao „prava umjetnost“ u gotovo raznesenim okvirima njene aktuelne likovne prakse.
Zato smatram važnim da ukažem na to da je savremeni slikarski izraz kolege Ivana Đurišića svojevrsna zaboravljena azbuka starih, ali svakako još uvijek izuzetno aktuelnih viđenja duhovnog i metafizičkog u filozofiji života i našeg trajanja u njemu.
Njegove slike, kao i slike autora koji u našoj sadašnjosti pokušavaju da se na tako dubok i proživljen način bave svijetom i njegovim tajnama, važno su tumačenje tog svijeta i danas, u onim mjerama u kojima su to bile i likovne predstave pojedinih autora renesanse kao nekada važnog slikarskog pravca kojim se mijenjao svijet.
Njegovi radovi na potpuno autentičan način donose jednu novu duhovnu stvarnost likovnog i umjetničkog sagledavanja i doživljavanja metafizike imaginarnog pejzaža kao jednog od rijetkih preostalih polja duhovnog izraza našeg doba.
Zato je i ova izložba slika pod nazivom „Zamršena stanja“ umjetnika Ivana Đurišića u punom smislu potvrda ne samo izražajnosti slikarskog medija samog po sebi, već i njegovih mogućnosti u izražavanju i uspostavljanju jedne specifične asocijativno-simbolične i apstraktno svedene strukture likovnog govora.
Prizori u koje nas uvodi nadograđeni su iskustvima ostalih disciplina umjetničke prakse koja nam dozvoljavaju da ih čitamo kao prizore virtuelnih prikaza budućih prostorno-pejzažnih instalacija koje identifikuju i njegove skulptorsko-konceptualne vrijednosti slikanih i bojenih polja koja se ispoljavaju u njegovom radu.
Ovi radovi nesumnjivo potvrđuju da on uspješno varira odnos slike prema konceptu likovnosti koju kreira, kao i njen odnos prema pojavnom iskustvu savremene likovne prakse nekih od najnovijih tehnologija.
Kompleksnost unutrašnjih odnosa psihološke i tematske ravni konteksta koje nam autor donosi u ovim radovima pojačavaju i njegov stav o koegzistenciji konceptualnog i likovno-umjetničkog principa autentične individualnosti.
U prvom je sadržana potreba za filozofskom funkcijom medija, dok je u drugom evidentno postojanje ideje o apstraktno-asocijativno uspostavljenim elementima pojavnosti, prevashodno „arheologije metafizičkih pejzaža prošlog i budućeg, realnog i nadrealnog“, i njihovih odraznih slojevitosti, koje nam na vizuelno prepoznatljiv način najbolje prezentuju i njegovi sami radovi na ovoj izložbi.
Autor nam, kao pojašnjenje struktura pomenutih vrijednosti svojih slika, navodi:
„Boja u koje su moji pejzaži uronjeni je samo putokaz nematerijalnosti ljudskog postojanja; kao takvi oni su svojevrsna polja intuitivno-spoznajne scene koja posmatraču omogućava nesmetanu komunikaciju sa detaljima života koji se stalno transformiše pred samim smislom trajanja, kao svoje univerzalne i iskonski važne teme opstajanja.“
Ovim putem govor svojih slika utišava pred prizorom u koji nas uvodi i pozivom za učešće u toj njegovoj čudesnoj igri slojevite metamorfoze vremena i ljudskog nestajanja, dajući nam kvalitet više kroz umjetničku datost i trajanje u metafori života i empatije koju astralno-apstraktno tkivo ovako zatečenih pejzaža, kao metafora nekih budućih trajanja ljudskog roda, simbolički uspostavlja i prenosi.
Prateći semantičke i simboličke aspekte napuštenosti prostora svojih snovidećih predjela, Ivan definiše pojedine pojave nekih od nedokučivih i uglavnom nedovoljno istraženih tragova prošlosti u kojoj se tek počeo pojavljivati život.
Na fonu ovakvog doživljaja arhetipskih vrijednosti u poimanju duha i njegovih iracionalno uspostavljenih prednosti, autor uspostavlja i razvija gotovo apstraktne slojeve svojih metafizičkih istraživanja.
Slojevitosti njegovog konceptualno i vizuelno svedenog kazivanja doprinose efekti reflektovanih odraza unutrašnjih iskustava ritualno datih likovnih predstava koje rastvaranjem strukture površine bojenog drhtaja opne slike uspostavljaju i iniciraju naše utiske o njenoj dubljoj, arhetipski sagledivoj vrijednosti.
Time se postiže, s jedne strane, u fizičkom smislu, uspješna egzistencija kadriranja likovno predstavljenih cjelina kompozicije i forme, a s druge pak različiti unutrašnji govori univerzalnih vrijednosti duha kroz simbole aluzivne i metaforičke prirode njegovog apstraktno uspostavljenog pozorišta pokreta, igre i simbola koji ga slute ili otkrivaju.
Svime gore navedenim u ovom kratkom opisu višegodišnjeg stvaralačkog puta kolege Đurišića možemo ukazati samo na dio vrijednosti njegovog istraživanja i svakako preporučiti vašoj pažnji ovu izuzetnu izložbu, u nadi da će i ovim putem „Njegova arhetipska metamorfoza vanvremenskog trajanja“ postati neizostavna vrijednost života svakog od nas.
Svojim već sada ostvarenim značajnim stvaralačkim opusom, kolega Đurišić se uspješno prepoznaje i velikim slovima upisuje u niz izuzetnih umjetničkih ostvarenja savremene crnogorske likovne kulture.
Neuobičajenim putem meditativno uspostavljene kreativnosti, u skladu sa posvećenim duhovnim putem samospoznaje, Ivan počinje umjetničko školovanje u srcu crnogorske duhovnosti i njene prijestonice – gradu Cetinju.
Cetinje utemeljuje put njegovog kasnije ispoljenog stvaralačkog bitisanja, razvijajući mu interesovanja ka astralno-arhetipskom kroz dvije decenije plodnog istraživanja duhovnih tehnika, simbola i procesa koje uspostavlja njihovo dejstvo, a koji su kao takvi samo dio istraživačke platforme ovog posebnog umjetnika naše autentične likovne i umjetničke scene.
Slike su mu neposredne, duboke i slojevite. Dešavaju se u okvirima asocijativne i simbolički uspostavljene apstrakcije određenih scena ili njihovih tematskih cjelina.
On ih rastvara i oblikuje metamorfozom detalja kao gotovo ritualnom igrom novih opni formi i boje koje naglašavaju ili samo naslućuju onaj sakriveni (podslikani) sloj traganja i rađanja određenih primarno uspostavljenih likovnih cjelina.
Dejstvovanje tog njegovog suptilno doživljenog i podslikanog likovnog sloja gotovo hiperrealne duhovne imaginacije izuzetno je duboko. Ono uspostavlja poetsku sinergiju najstarijih tonova arhetipske muzike kojom se njeni gornji slojevi razvijaju i uokviruju, nadahnuto gradeći neprekidnu, gotovo baroknu melodiju očišćenim i bez dvoumljenja majstorski uklopljenim tonovima novonastale produhovljene kompozicije boje u ulozi detalja koji slute i donose cjelinu.
On nam ovim slikama jednom posebnom tišinom govori o bionički živoj strukturi koja obavija i čuva duboko podslikanu scenu primarnih formi života i njegovih slika, koje se pojavljuju kao slutnja svjetlosti na oblaku koji se priprema da nam porodi dugu.
Onu istu čija se moć nikada ne dosegne i koja nam u svojoj ljepoti izmiče još od vremena prapočetka, učeći nas da sve prave velike tajne – ljepote, života i prirode – imaju svoje mjesto u našem bitisanju, čak i onda kada mislimo da o njima sve znamo i razumijemo.
Maja Živanović, likovni kritičar
Metafizička promišljanja, kao i fenomen metamorfoze u likovnom svetu dramatike i lepote, iznedrili su postavku recentnih dela nadarenog crnogorskog slikara Ivana Đurišića. To je svet koji, iako satkan od bogatstva prirode, bića i duhovnosti, traži od posmatrača izmenjenu percepciju opažanja.
Tematska konstantnost traganja za novim utočištem čoveka (iako bez njegovog evidentnog prisustva) u Ivanovom stvaralaštvu prenesena je u dinamične i kompleksne prizore tajanstvenih mediteranskih predela — pikturalno senzibilnih i s mnoštvom detalja, koji mogu da se sagledavaju kao asocijativni i apstraktni, a iz mog ugla gledanja oni su fantastični, nedokučivi i morfološki — poput nekih prasećanja.
Priroda preuzima primat nad ljudskim tvorevinama; ona je nadređena i neuporedivo moćnija od ljudi, u slojevitim kompozicijama vrtova i obala, međa i predela, mora i krša — gde vladaju atipični oblici, naoko mineralni i vegetacijski, a suštinski to jesu prikazi mnogostrukosti ljudske prirode.
Osnovni Ivanov afinitet je da spontano istražuje boju, liniju i lazure, da kolopetom bojenih ritmovanih površina suvereno obrađuje prizor i rešava sebi zadate izazove. Postavlja u prvi plan slike transformisanu stvarnost apstraktnih formacija, koje mogu da se analiziraju i kao hibridne tvorevine — gde je floralno i životno sintetizovano sa vanpojavnim.
Nije nimalo jednostavno da se prikazi prirode otelotvore u taktilna, a kadkad i opominjuća arhetipska bića, koja svojim oblikom i energijom podsećaju na ptice, biljke, animalno ali i čovekoliko — ono iskonsko u svima nama.
Njegova fascinacija koloritom, koji je nosilac značenjsko-komunikacionog sloja slika, uglavnom plavih i umbra tonova sa akcentima zelene i žute, kao i ekspanzija preobražaja vegetacije (istovremeno bezazlene i neukrotive), transponovana je u skladne kompozicije asocijativnih pejzaža i sveta zamršenih psiholoških stanja — u kojima prepoznajem i topografsko, a dominira doživljeno.
Kontinuirano negujući iskustva podneblja iz koga potiče, pri tom delujući inspirativno, inovativno, snažno i duboko — Ivan Đurišić spaja vanpojavno i apstraktno, realno i zagonetno, noseći snažnu poruku da umetnosti uvek treba da se pristupa nekonvencionalno i intuitivno.
My Skills
Suspendisse sit amet metus porta, egestas magna eget, ultricies enim. In libero justoner rhoncus eu nisl sed, pharetra luctus lorem. Praesent faucibus nibh nula necfermentum nunc rhoncus proin maximuster.
Quisque et nulla justo. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per cobia nostra, per inceptos himenaeos. Mauris pulvinar faucibus dolory. Aenean dolry andapibus id lacinia a, posuere nec libero. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per cobia nostra, per inceptos himenaeos.
Video
RTCG Art magazin, 2024.
RTV ATLAS, 2011
RTV PG, 2024.
RTV PG, Artizam 2024
RTV PG, 2026.
RTCG, 2026.
Publikacije
Kroz pukotinu Stvarnog Herceg Novi, jun 2026
Dekonstrukcija algoritma Podgorica, novembar 2024
Zamršena stanja Tivat, jun 2024.
My Skills
Suspendisse sit amet metus porta, egestas magna eget, ultricies enim. In libero justoner rhoncus eu nisl sed, pharetra luctus lorem. Praesent faucibus nibh nula necfermentum nunc rhoncus proin maximuster.
Quisque et nulla justo. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per cobia nostra, per inceptos himenaeos. Mauris pulvinar faucibus dolory. Aenean dolry andapibus id lacinia a, posuere nec libero. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per cobia nostra, per inceptos himenaeos.
Kontakt
TELEFON: +382 67 619 295
EMAIL: ivan.djurisic.art@gmail.com
ADRESA: Bokeška br.12, Podgorica, Crna Gora
BUDIMO U KONTAKTU